Bazen fazla değer vermek yorar yıpratır seni
Çok sevmek bazen acı verir
Çünkü birtek çaba sendedir
Üstün körü bakar karşındaki
Herşey çok güzel sanıyorken
Bir anda çeker gider aklın gider Feleğin şaşar
Toz duman olur hayatın
Umutlanırsın hayal kurarsın
Umutların kursağında kalır
Hayallerin saman alevi olur
​Aniden söner, yangın
Yıkım sonrası küller vurur yüzüne.
Sen içindeki sevdayı dağ sanırsın
Oysa bir rüzgârla savrulursun bir sözünde
Emeklerinin boşa gitmesi değil,
Göz göre göre yok sayılmaktır asıl yıkan
Bazı insanlar gittimi umursamaz kırılan kalbini
Bütün kapıları kapatırlar
Dönüşleri olmaz yıkımları büyüktür
Bir gün gelip pişman olduklarında
Bıraktıkları yerde deprem sonrası enkazı bulurlar sadece
​O zaman anlarlar,
Geç kalınmış bir çabanın hiçbir şeyi geri getirmeyeceğini.
Aradıkları o eski sıcaklık gitmiş
​Ne geriye dönmeye açık bir kapı kalmıştır artık,
Ne de sil baştan başlayacak bir yürek...
Çünkü duman dağılıp fırtına dindiğinde,
O enkazın altından geriye kalan tek şey;
Küllerinden yeniden doğan,
Ama bir daha asla eskisi gibi kanmayacak olan
bir sessizliktir geriye kalan