Seni anlatıyorum okyanusa...
Çünkü insanlar yarım dinliyor,
Kimi aceleyle geçip gidiyor,
Bir tek deniz gözyaşımın dilini biliyor.
Her dalga kıyıya vurdukça içimde eksilen bir mevsim çoğalıyor.
Adını fısıldıyorum okyanusa usulca,
Rüzgâr bile ağlayarak taşıyor.
Bir zamanlar ellerin vardı avuçlarımda,
Şimdi yalnızca tuz kokusu kaldı.
ayrılık, İnsanın yaşarken içine gömüldüğü en derin mezarmış.
Geceler uzun Saatler yürümüyor sensiz.
Ay gökyüzünde değil sanki,
Kalbimin üzerine düşmüş bir taş gibi sessiz.
Sana yazdığım bütün cümleler
Denizin dibinde inci oldu.
Ama hiçbir inci, Bir "geri dön" sözü kadar değerli olmadı.
Şimdi kim bilir hangi şehirde, Hangi gökyüzüne bakıyorsun?
Ben ise aynı denizin kıyısında, Her dalgada biraz daha kayboluyorum.
Okyanus bana hep seni getiriyor,
Ama seni değil, Sadece hatıralarımızı.
Hatıralar sarılmaz insana, geceleri daha da üşütür.
Eğer bir gün yolun bu kıyılara düşerse,
Dalgalara dikkat et...
Belki ayağına çarpan ilk dalga,
Yıllardır sana ulaşamayan gözyaşlarımdır.
Ve eğer bir gün,
Bir denizin neden bu kadar hırçın olduğunu merak edersen,
Bil ki o deniz, İçine sığdıramadığı bir sevdayı hâlâ bana geri getirmeye çalışıyordur.
Ben seni unutmuyorum...
Sadece her gün biraz daha sessiz seviyorum.
Çünkü bazı aşklar kavuşmak için değil,
Ömür boyu kalbin en derin yerinde, dalga gibi vurup geri çekilmek için var olur.
Ve ben...
Seni hâlâ her gece aynı yerde okyanusa anlatıyorum.
ve orada bekliyorum...