Özlemin yükü bazen öyle ağır olur ki,
insanın içinde yalnız bir isim oturur.
Yalnızlığın en sessiz köşesinde sen varsın.
İki mavinin arasında bekleyen gözlerim,
Birinde gökyüzü, diğerinde deniz...
Hangisine baksam yüzün düşer içime.
Martılar adını taşır kanatlarında,
Dalgalar sessizce sana kavuşur da
Ben kıyısında hasret biriktiririm.
Öyle bir özlem ki bu;
Kelimeler diz çöker anlatmaya, cümleler yarım kalır,
Yüreğim susar, gözlerim konuşur.
Ne vazgeçebildim senden,
Ne de beklemekten yoruldum.
Yıllar geçti...
Takvimler eskidi, mevsimler değişti,
Ama içimde sana ayrılan zaman
Bir tek gün bile yaşlanmadı.
Her gece adını yıldızlara emanet ettim,
Her sabah seni umut diye güneşe bıraktım.
Belki bir gün aynı gökyüzüne bakarız diye
Maviyi hiç terk etmedim.
Bazen insan sevdiğini yanında taşımaz;
Yüreğinin en derin yerine saklar.
İşte ben seni öyle sevdim.
Gitmene rağmen kalan,
Bitmene rağmen çoğalan,
Susmama rağmen her nefeste adını söyleyen bir sevdayla...
Ve şimdi yıllara inat söylüyorum:
Hasret beni eksiltmedi;
Sadece sevgimi büyüttü.
Çünkü gerçek sevda,
Kavuşunca değil,
Beklerken de aynı sadakatle atan bir yüreğin adıdır.