Yara nedir bilmezdi çocukluğum;
Sakardı, düşüşler uslamazdı, koşardı.
Islamazdı yağmurlar, fırtınalara kafa tutardı;
Omuzlarında ter, üstü başı simsiyah...
Rengarenk düşler kurardı.
Karanlıktı biraz,
Yutardı körpe aydınlıkları.
Ağlayan gelinler biter kursağında,
Mağdur bir edayla saklardı.

Limansız, serserice savruldu çocuk,
Rüzgârı bile kendine uydurdu.
Heybesini cesetlerle doldurdu,
Her birinden birer nifak tohumu...
Hangi kadehi kaldırsa,
Bir yudum da göğsüne döküldü.
Kime el uzatsa,
Bir parça ruhundan söküldü.
Her misafir biraz biraz can götürdü;
Taşımadı duvarlar, han yavaş yavaş döküldü.

Çamur yapıştı kaldı üzerine;
Utançlar filizlendi, zehirli sarmaşıklar...
Kuytu dehlizlere hapsedildi.
Duruldu deniz gizlice, aktı gözler içine içine;
Dindi fırtına ansızın, bürüdü gece hiçliğe.
Dilini kesip kalem tuttu, mühürledi dudaklarını;
Burnundan akan kanla yazdı günlüğüne.
Yandı isyan ateşi, antlar içildi sessizliğe.

Yer dalgalandı, iblis kustu duvarlar;
Kenardan izledim vahşiliği.
Elinde bıçak var,
Kımıldatmıyor.
Kim tutuyor kuklamın iplerini?
Cesetler uyanmış, yırtıyor heybeyi;
Kesilmiyor çınlama, parçalıyor beynimi!
Şaraplar çürütmüş göğsümdeki kafesi,
Kırarcasına atıyor kalbim paslı hücresini.

Ve donuyor zaman,
Sis çöküyor gözlerime...
Kaçış kapısı açıldı
Uykunun en derin inine.
Sayamadım kaç asır geçmiş...
Sanrı tükenmiş,
Kabuslar bitmiş,
Takvimler birikmiş.

Şimdi içimde bir sıkıntı,
Bir volkan kaynamakta.
Masum düşlerin ve düşüşlerin acısı çıkmakta;
Islak köpek gibi sığınacak bir yuva,
Tutuşacak kıvılcım aramakta.

Leylekler göçüyor, çökerken gecenin isi.
Limanlar, terk edilmiş bir duvar dibi.
Fücurun tüten dumanı körükleniyor,
Sunuluyor kör bıçakla, kusmak zamanı şimdi...