Bir his var içimde ölüyor sanki,
Ne yapsam bir türlü yüzüm gülmüyor,
Var olduğum yerler değerli çünkü,
Olmayınca zaten kıymet kalmıyor.

Ey değer arayan, ben hakikatim,
Söylemeye yetmez artık takatim,
Keşfedemeyene esas tokatım,
Demedi demeyin, er geç geliyor.

Sabrın, metanetle karar verdiği,
Çok bastırılanın hep seğirdiği,
Dilsizin derdini zor çığırdığı,
Bilinen halimi kimse sevmiyor.

Sevmiyor efendim sevmiyor evet,
Günahta sınır yok, hayret ki hayret,
Batılda pintilik, bende sehavet,
Uzaktan bakınca pek görülmüyor.

Irak değilim ben,vicdan yönünde,
Al kanlı gözyaşı döken ininde,
Kılıcım keskindir durur kınında,
Mazlum için çıkar, zalim bilmiyor.

Ne ekerse insan biçiyor ekin,
Kime doğrultursan dönüyor okun,
Yetimin, öksüzün, şehit çocuğun,
Hakkını inan ki, ismim veriyor.

Ey Hasib’i naslar, küstü art arda,
Deva durağında uğradı derde,
Vurulmuş alnından yatıyor yerde,
Hakikat canımın nabzı atmıyor.

05.08 2026 İlhan Özmen