[ Ümit Çetinkaya]


Bu göğsümde faili meçhul infazlar...
Yıkılan şehir gibiyim, sokaklar kör kuyu...
Aynalar yabancı artık kendi yüzüme,
Ben her gece kendi cenazemi kaldıran bir yetim,
Acı dediğin ne ki, bağrımdaki mühürdür.

Merhamet dilenmem aşktan,kapı eşikleri haramdır bana,
Kıyamet koptu kopacak derken,
Meğer enkazın ta kendisiymişim...

Şimdi hangi rüzgar savurursa savursun küllerimi,
Ben zaten kendi yangınımın sessiz şahidiyim.
Yürekten sızan kanı mürekkep eyledim geceye;
Hesabı mahşere kalan bir ömrün,
Son noktasını kendi ellerimle koydum...

Artık ne bir bekleyenim var sokak lambalarının altında,
Ne de bir gölgem, ardımdan ağlayacak kadar sadık...
Karanlığın bağrında kaybolmak, sitem değil fıtrat bende;
Söz bitti, perde kapandı, yangın söndü...
Ben bu gece, kendi sessizliğime gömüldüğüm yerdeyim,
Ben bende değilim
Gecenin Demindeyim.


GECE / Ümit Çetinkaya
10/06/2026 12:28