Beni her gün üzdün, anam ağladı,
Gözümden acılar, döktün gurbet el.
Yüreğime hasret, koydun dağladı,
Daima boynumu ,büktün gurbet el.

Acı kattın gözden, akan yaşıma,
Boran oldun güneş, dolu kışıma.
Baharımda karlar, yağdı başıma,
Kara bulut gibi, çöktün gurbet el.

Bir zamanlar inan, neşe doluydum,
İçerdim hayatı, ben yudum yudum.
Vallahi dünyanın, mutlu kuluydum,
Güzelim dünyamı, yaktın gurbet el.

Yiğit dünyasında, kayboldu yerim,
Güç değil korkudan, akıyor terim.
Dizimde takat yok, gözümde ferim,
Ömrümden yılları, söktün gurbet el.

Her derdime derman, ilacım vardı,
Sevenlerim vardı, baş tacım vardı.
Sana geldiğimde, amacım vardı,
Bütün hayelimi, yıktın gurbet el.

Güldürmedin bir gün, olsun yüzümü,
Gece gündüz ağlar, koydun gözümü.
Çok oldu dost kayıp, ettim özümü,
Beni dert yurduna, çektin gurbet el.

Tersine çevirdin, dostluk yönümü,
Barikatla kestin, herdem önümü.
Zehirledin neden, her bir günümü,
Yeter çok canımı, sıktın gurbet el.
*
Keder oldun daim, içimde durdun,
Her nereye gitsem, tuzaklar kurdun
Ben Şair Aydın’ım, kalbimi yordun,
Damarıma dertler, ektin gurbet el.

Şair Aydın Tazegül