1.
Bazen keşke maziye dönmek var olsaydı diye düşünüyordum daha mı az acı çekerdim veyahut mutlu olmanın bir yolunu bulabilirmiydim diye iç çekerken aklıma mazim gelince hemen vazgeçiyorum
Hiç güzel anılar biriktirmedim ailemle birkaç mutlu anımı saymazsak
Belkide bu bile yeterliydi benim gibi insanlar için
Hiçbir zaman fazlasında gözü olmayan en ufak bir tebessümle bile dünyanın en mutlusu gibi hissedebilen insanlar için
Gerçekten hakketmiyormuyduk rahat yaşamayı kimseye muhtaç olmadan mutlu olmayı
Sanırım bunun cevabida herşeyde olduğu gibi bizde gizli
En iyi kendisi bilir özünü
Bu yüzden sarf eder esirgemez doğru sözünü



2.
Ey benim aldanışlarım,
bir zamanlar sığındığım en sıcak limanlar...
Siz olmasaydınız
belki bu kadar düşmezdim,
ama bu kadar yaşamayı da öğrenemezdim.
İnandığım her söz,
bir gün sessizce sırtını döndü bana.
Sevdiğim her yüz,
zamanın tozuna karıştı.
Ben ise hâlâ,
kırık umutlarımı avuçlarımda taşıyan
eski bir çocuk gibiyim.
Ne çok "yarın" dediler,
oysa bütün yarınlar
dünün yarasına dönüştü.
Ben yine de
bir tek gülümsemeye
koca bir ömür sığdıracak kadar
kanaatkârdım.
Ey kalbim,
sitem etme artık.
Her yara,
içinde sakladığı ışığı
gecikerek öğretir insana.
Şimdi anlıyorum;
aldanmak utanç değilmiş,
insan kalabilmenin bedeliymiş bazen.
Çünkü güvenmeyen yaşayamaz,
sevmeyen nefes alamaz.
Ve gün gelir,
insan en çok kendine döner.
Kendi özüne…
Orada ne yalan vardır,
ne gösteriş.
Sadece sessiz bir hakikat fısıldar:
"Kaybettiklerin seni eksiltmedi;
onlar, seni sen yapan yolların iziydi."
Ben artık geçmişe dönmeyi istemiyorum.
Çünkü acılarım beni yormuş olsa da,
onlar sayesinde öğrendim
en karanlık gecelerin bile
bir sabaha açıldığını.