Eskiden…
İnsan, insana emanetti.
Bir selam, bir ömür sürerdi.
Bir tebessüm, hoş sohbet
Alırdı tüm yorgunlukları

Komşuluklar sevgiyle mayalanır,
Kapılar güvene emanet edilirdi.

Bir tas çorba bölünür,
Bir kap komşuya çıkardı.
Bereket eksilmezdi,
Hiç kimse aç uyumazdı.

Bir evde acı varsa,
Susardu tüm mahalle
Bir evde sevinç varsa,
Herkesin yüzü gülerdi.

Çocuklar sokaklarda büyür,
Akşam nedir bilmezdi.
Top sesine anneler seslenir,
Sokaklar kahkahayla dolardı.

Evler yan yanaydı,
Yürekler omuz omuza.
Gidip gelmek için,
Bir sebep aranmazdı.

Sonra…

Beton yükseldi,
Mahalleler kayboldu.
Kapılar çoğaldı,
Selamlar eksildi.

Ekranların ışığı arttı,
İnsanların ışığı söndü.
Aynı apartmanda yaşadık,
Birbirimize yabancı kaldık.

Şimdi…

Bir çocuğun sokakta
Akşama kadar oynadığı
Kapısı çalınmadan girilen evleri,
İkram beklemeden uzanan elleri…

Özlüyorum…

Radyodan yükselen türküleri,
Yaz akşamı kapı önlerini,
İsmiyle çağıran komşuları,
Sırtını yaslayacak dostları…

Al beni eskiye…
Bir selamın borç sayılmadığı,
Bir lokmanın bereket olduğu,
İnsanın insana yettiği günlere…

Çünkü…
İnsan,
En çok insanı özlüyor.

Yiğit Metin Sevindik