Nemrut göklere kurdu sarayını,
Kibri sardı yeri, dağı, ovayı.
Alevler yutarken bütün dünyayı,
Hak susmaz, vicdanın sesi yükselir.

Kor oldu şehirler, sustu pınarlar,
Korkuyla eğildi bütün duvarlar.
Bir karınca çıktı aşarak yollar,
Bir damla su ile yola koyulur.

Dediler: "Ey karınca, nereye böyle?
Bu küçücük yükle varılır mı de?"
Gülümsedi: "Niyet yeter herkese,
Ben tarafımı gösteririm bugün."

"Ateşi söndüremem, bilirim bunu,
Lâkin terk etmem haklı yolumu.
Mazlumdan yana koydum yönümü,
Vicdanın sesine kulak veririm."

Kimisi alayla baktı ardından,
Kimisi döndü geçti korkusundan.
O ise dönmedi doğru yolundan,
İmanla yürüdü Hakk’a güvenip.

Nemrut’un tahtı da yıkıldı bir gün,
Kibre dayanan her saltanat sürgün.
Hakikat sonunda açtırır gülün,
Zulmün gecesi de elbet tükenir.

Bir damla su bazen okyanus olur,
Samimi bir niyet dağları bulur.
Küçük bir karınca destan kurulur,
Hak için atılan adım büyüktür.

Ey zalim, unutma dünya fanidir,
Asıl olan yalnız Hakk’ın emridir.
Karınca yürürse arşa ses gider,
Tarafı hak olan asla yenilmez.