Korkma
Korkma
Buruk bir elveda demek gelmiyor içimden.
Vazgeçmedim, inan, bizden;
Sadece sessizce çekildim hayatından.
Ne olur, isteme benden
Yapamayacağım şeyleri.
Biten ne, biliyor musun?
İçimdeki can kırıklarını topladım,
Yüreğimde büyüttüğüm umudu
Usulca bir kenara bıraktım.
Ruhumu kimsesiz bırakmana kızmıyorum.
Koyduğun bütün yasaklarına uyuyorum.
Korkma...
Bir daha öyle içten bakmam gözlerine.
Korkma...
Bir daha seni üzecek değilim.
Korkma...
Özlemek ruhumu incitse de
Haberin olmayacak.
Bir daha ağladığımı
Duyamayacaksın.
Bu bir kaçış değil,
Bir vazgeçiş de değil.
Her sevgi, aşk değildir.
Dün suçluydum;
Bugün değil.
Sitem etmiyorum.
En büyük cesaret,
Susup bir köşede bekleyebilmektir.
Merak etme,
Kapını çalacak değilim.
Satırlarımda kendi kendime ağlar,
Kelimelerimle yaralarımı sarmam artık.
Korkma...
Yüreğimden korkma.
Uzaklardan sana seslenmeyeceğim artık.
Yine de yazdıklarıma bakma;
İçim acıyor sadece.
İnan, aciz hiç değilim...
Sustum işte.
Yeniden topluyorum umutsuzluklarımı.
Korkma...
Yüreğimi rehin bıraktığım şehrine,
İsimsiz bir mezara gömüyorum.
Gitmiyorum...
Sadece, istediğin ne varsa, kabulüm.
Eyyüp Balta

Serbest Anlatım ve İç Diyalog: Şiir, düzyazı ve şiir arasında mekik dokuyan samimi, konuşma diline yakın serbest bir formda yazılmış. Birisiyle yüz yüze konuşurken boğazı düğümlenen bir insanın parça parça dökülen cümlelerini çağrıştırıyor.

Yalın İmgeler: "Can kırıkları", "yüreği rehin bırakmak", "isimsiz mezar" gibi imgelemler; abartıdan uzak, duyguyu doğrudan okuyucuya ve muhatabına geçiren net bir etkiye sahip.