Özledim...
Kalbindeki evimi özledim.
Kapısını sevginin açtığı,
Pencerelerinden umut sarkan,
Duvarlarını güvenin ördüğü o güzel evi...

Ben hiçbir şehri,
Hiçbir sokağı,
Hiçbir çatıyı bu kadar özlemedim.
Çünkü benim yuvam taşlardan yapılmadı.
Benim evim, senin kalbin oldu.

Orada korkularım uyurdu,
Yorgunluklarım sessizce dinlenirdi.
Dünyanın bütün gürültüsü,
Senin bir "yanındayım" deyişinle susardı.

Özledim...
Gözlerinin sabahını,
Sesinin akşamını,
Gülüşünün içime doğan güneşini...

Bir insan başka bir insanın kalbinde
Bu kadar huzur bulabilir mi?
Ben buldum.
Ve şimdi o huzurun hasretiyle
Geceleri yıldızlara seni soruyorum.

Kalbindeki evimin penceresinde
Hâlâ benim için bir ışık yanıyor mudur?
Yoksa hasret,
Perdelerini çoktan kapattı mı?

Ben dönmek istiyorum...
Ne gururumla,
Ne de kırgınlıklarımla.
Sadece sevgimle...
Sadece sana ait olan kalbimle.

Çünkü anladım ki
İnsan bazen bütün dünyayı dolaşır,
Sonunda yine ait olduğu yere dönmek ister.
Benim ait olduğum yer ise
Senin kalbindir.

Özledim birlikte sustuğumuz anları.
Çünkü senin yanında sessizlik bile konuşurdu.
Ellerimiz birbirine dokunduğunda
Kelimelere ihtiyaç kalmazdı.
İki kalp,
Aynı duayı fısıldardı gökyüzüne.

Şimdi geceler uzun,
Sabahlar eksik.
Çünkü sen yoksun.
Çünkü ben,
Kalbindeki evimden uzaktayım.

Ne zaman rüzgâr esse,
Kokunu taşıyacak sanıyorum.
Ne zaman bir kapı açılsa,
Sen "geldim" diyeceksin sanıyorum.
Ne zaman gözlerimi kapatsam,
Yine o sıcak yuvaya döneceğim umuduyla uyuyorum.

Biliyor musun?

İnsan bazen bir omzu özler,
Bazen bir sesi,
Bazen de sadece "iyi ki varsın" diyen bir bakışı...

Ben ise hepsini birden özlüyorum.
Çünkü hepsi sendeydi.

Ey sevgilim...

Eğer bir gün yollar yeniden kesişirse,
Kapını usulca çalacağım.
Benden hesap sormanı beklemeyeceğim.
Sadece gözlerinin içine bakıp
Şunu söyleyeceğim:

"Ben hiç başka bir ev aramadım.
Çünkü dünya ne kadar büyük olursa olsun,
Benim yuvam hep senin kalbindi."

Ve eğer bana yeniden yer açarsan,
Bu kez sevgimi daha sıkı saracağım.
Kırgınlıkları kapının dışında bırakacağım.
Her sabah sana şükrederek uyanacağım.

Çünkü öğrendim...

Bazı insanlar bir ömür sevilir.
Bazı kalpler bir ömür yuva olur.

Ve ben...

Hâlâ özlüyorum.

Kalbindeki evimi...
İçinde bana ait bir köşe olan o sıcak yuvayı...
Seni...
Ve "biz" olmanın huzurunu.