Öylesine bir gün de başlamıştı her şey.
Hiç beklemediğim bir an da,
Üstelik hiç hazır değilken,
Geldin, kuruldun hayatımın en orta yerine.

Tam vardır kaderin bir bildiği diyecekken,
İnanacakken bu masala.
Döküldü o acımasız dilinden.
Kurşun gibi ağır,
Hançer gibi keskin cümleler.
Bir ölüm sessizliği çöktü üzerime.
Bir ok gibi saplandı göğsüme,
Nefesim kesildi.

Ben ki dünyayı yakmaya hazırdım.
Senden gelecek her şeye hazırdım.
Herşeyle başa çıkabilirdim.

Ta ki, tek bir cümlen beni yerle bir edene kadar.
Kelimeler insanı nasıl bu denli yıkabilirdi ki.
Sustu o an tüm sesler.
Kulaklarım da yankılanan tek şey,
Beni küle çeviren o son söz.

Zaman akmayı bıraktı,
Kıyamet koptu sanki.
Bir cümlenin bu kadar ağır olabileceğini hiç düşünmemiştim.
Sıradan bir cümle değildi o,
Yıktı geçti..

Sitem etmeye hiç mecalim yok ama,
Öldürsen daha iyiydi.
Söz uçar yazı kalır derler ya hani,
Söz de kalırmış…

Heybemde o cümlenin ağır yüküyle gidiyorum.
Bir kırık dökük cümleyle yıkılmak da varmış…
Şimdi ne yana dönsem o cümlenin yankısı var.
Ölsem unutamam...