Bir yola çıkmıştık.
Ellerin sıcacıktı
Evreni aydınlatırdı gözlerin.
İçim titrerdi.
Rüya gibiydi her şey.
Beraber aşındıracakdık güya bu hayatın yolunu.
Sonra bir şey oldu.
O tanıdığım değildin.
Çok yabancıydın.

Neden susuyorsun,
Korktuğun bir şey mi var,
Konuş ne olur,
Gözlerin ne saklıyor,
Kaçırma gözlerini, diyecek oldum çok kere.
Anlamıştım bir şeyler olmuştu.
Günden güne uzaklaşıyordun.
Ama anlamlandıramıyordum.
Ta ki,
Beni yarı yolda bırakana kadar.
Hiçbir şey söylemeden çekip gidene kadar.

Öl deseydin ölecektim halbuki.
Bir ben miydim fazla olan,
Hayatında ayakta kalan, yeri olamayan.
Bir ben miydim acımasızca evini başına yıktığın.
Giderken bir veda da mı edemedin.
Yılların, yaşanılanların da mı hatırı yoktu,
Diye düşünüp durdum.

Sen verdiğin sözleri unutup,
Başka bir hayata merhaba derken,
Ben burada yasını tuttum,
Günlerce hatta aylarca…
İçimi öldürdün sen benim…

Odalara kapandım…
Güneşe küstüm, aya sırt döndüm…
Her lafın sonunda açılıyor diye konun,
Nasılsın dediklerinde, vazgeçmiş bir iyiyim’e inanmıyorlar diye,
Dostlarla arayı açtım.

Belki pişman olur da dönersin diye bekledim durdum.
Her surete sen diye baktım,
Kime çevirsem kafamı sana dönüktü yüzüm.
Adımla seslenen herkesin yankısı sanki sendin.
Kim uzatsa elini, dokunan sendin.
Gölgesi düşen herkesi sen sandım işte.

Mesele ayrılmamız değildi.
Tutamayacağın sözler verip,
Beni koca bir yalana inandırıp,
İçimde kırk yarayla bırakıp giderken,
Hiç acımayışındı…
Yaşayan bir ceset gibiyim sayende.
Yaşıyorum sanıyorlar.

Şimdi yerimi başkası almış,
Birlikte ilmek ilmek dokuduğumuz, hayalleri onunla yaşayacakmışsın.
O masaya başkasıyla oturacak,
Benim kurduğun hayalleri onun üzerine giydirecekmişsin.
Yarı yolda bırakıp da gidenin hikayesi mutlu mu biter sanıyorsun.
Gökyüzümü elimden alıp, Nefes al diyorsun.
Ben yaramı sarar bir gün kalkarım ayağa da,
Sen bu ahla sığamayacaksın hiçbir yere biliyorum..
Bu yangın bir gün sönecek, ama yakacak ateşi seni.
Çünkü Ben unutsam Allah unutmayacak
Kahırla uyuduğum her gecenin,
Hesabını soracak…