Bir akşam daha sustu kimsesiz gökyüzü gözlerinde
Göğün o efsunlu yedi adet rengi bile değişti o an
Yıldızlar adını fısıldıyordu kulaklarıma sessizce
Ay bile küsmüş bir köşeden bana bakıyor yan yan…


Ben, bugün bitmemiş yarım kalmış bir şarkının,
En hüzünlü notasına düşüverdim ansızın
Ben avuçlarımda aşkını saklarken gizlice
Sen sessiz sedasız peşinden gittin bir kansızın…


Aşk, bazen mavi bir bahar dalıydı avuçlarımda
Bazen de yüzüme çizgi beyaz teldi saçlarımda
Biliyorum sana olan sevdam bir gün bitecek
Sevgisizlikten solacak balkonundaki o çiçek…


Kırık düşlerin gölgesinde kayboldu tüm hayaller
Sensiz olunmayacağını bile bilemedi enayiler
Bir ömür yaşandı seninle bazen iyi çokça kötü
Ama bir türlü sevdaya çıkamadı aşkımızın yönü…

Yine de seni sevmek yağmura inat hep göğe bakmaktı
Her damlada biraz umut her vedada biraz daha sen vardı
Düş kırıklarının senfonisini yazarken her heceye seni ekledim
Gündüzümü gecelere bağlayıp son nefesime dek seni bekledim…


İyi insanlarla olmak bil ki insanın ruh rengini değiştirir
Tüm karanlıklar aydınlanır insanın yaşamı güzelleşir
Biraz hoşgörü gerekli belki çokça sevgi biraz da naz
Bir şiir de böyle bitti seviyor sizleri bu yorgun ŞİİRBAZ…


Emre Vehbi ALKAN
Şiirbaz