"GERÇEK YALNIZLIK; TÜM SEVDİKLERİNİ TOPRAĞA DEĞİL, YÜREĞİNE GÖMDÜĞÜNDE BAŞLAR.."
...
Bir yolun yolcusuyken, birden ayrılır yollar.
O kadar farklı yöne dağılır ki şaşarsın !
Senden kopan parçalar, uzaktan selam yollar.
Kalan ömrünü yalnız, kırık dökük yaşarsın !

Vere vere verimsiz çorak toprak olursun.
Yorulursun hayattan, kaba kaba solursun.
Çareyi insanlardan ıramakta bulursun.
Kalan ömrünü yalnız, kırık dökük yaşarsın !

Hatıralar bir türlü peşini bırakmazlar.
Gözyaşların eskisi gibi coşkun akmazlar.
Aynalar bile sana doğru-dürüst bakmazlar.
Kalan ömrünü yalnız, kırık dökük yaşarsın !

Rüzgarın önündeki yaprak gibidir halin.
Nereye gideceksin, belirsizdir ahvalin.
Başın eğik yürürsün, cebindedir bir elin.
Kalan ömrünü yalnız, kırık dökük yaşarsın !

(Onuncuköylü İsmail SIKICIKOĞLU)