Gecenin kalbinde bir yıldız yanar,
Bir adın düşer dudaklarıma usulca,
Rüzgâr bile fısıldar seni,
Bir melodi gibi — eksik, yarım, ama sonsuza dek tamamlanmak ister.

Kalbim bir nehir, sana akar,
Her damlasında bir anı, bir hece, bir titreme…
Bilsen, her nefes alışımda senin adın var,
Her susuşumda senin yankın.

Bir sabah gelse de güneş gözlerinden doğsa,
Uykusuz gecelerimin sessizliğinde,
Bir gül yaprağı düşse saçlarına —
Ben o anın sonsuzluğunda kaybolsam.

Sözlerin — bir dua gibi,
Kelimelerim — sana secde eder.
Bir bakışınla çöker üzerime bütün gökyüzü,
Ve ben, o göğün altında,
Bir çocuk gibi seni dilerim hayattan.

Zaman — bize dokunmasın isterim,
Dakikalar ağlar, saatler darılır sensizliğe.
Ben, bir gölge gibi ardında yürürüm,
Görmesen de, bilirim — ben hep oradayım.

Bir gün gelir, belki aynı sabahı koklarız birlikte,
Bir rüya gibi, bir ömür gibi,
Sessizce ellerin ellerime değdiğinde,
Dünya susar, sadece kalbim konuşur:
“Sana doğru, hep sana doğru…”

Aşk, belki bir kelimedir senin adında gizli,
Belki bir öpüşün sıcaklığında,
Belki bir veda anında sızlayan sessizlikte.
Ama ben bilirim,
Her hikâyenin başı da sonu da sensin.

Ve ben…
Yine yazıyorum bu gece,
Bir kâğıda değil,
Kalbimin en kırılgan yerine —
Adını.

Sinan Bayram