0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
25
Okunma
Güller kokardı.
Toprak kokardı.
Yağmur kokardı.
Hayat kokardı.
Tat verirdi hepsi.
Farkına varmak,
kaybedince ortaya çıkan
sinsi bir kaderin oyunu.
Giden ruhu aldı gitti;
sevinci, sevgiyi, aşkı, gülmeyi…
Yaşayan bir ölü gibi…
Mühürlü mutluluğun kapısı artık.
İşin kötü yanı;
mührü zorlayan da yok,
mührü diretmeye çalışan da…
Bu nasıl bir umutsuz vaka…
Sözüm ona:
Can bedenden çıksa dahi
seni dileyip gezecek sonsuzlukta,
bir umutla…
Bulamasa da koymaz ona;
en azından denedi,
huzuru süreçte buldu.
İşte o süreç,
aşkın tanımıydı…
Vedasız,
öpüşen ruhların ayrılışı…
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
