Çiçek açmayan,
Bağlarım vardı,
Kuşların kanat çırpmadığı semalarım...

Yanıbaşımda,
Nehirler çağlarken,
Ben,
Susuzluktan çatlayan,
Bir avuç,
Kuru topraktım.
Geceleri aya,
Yıldızlara âşıktım.
Baharda kuşlara,
Çiçeklere.
Meyveye durmuş dallara,
Yağmurun yağışına, kokusuna.

Aşka âşıktım,
Sevgiye sevdalı.
Davam vardı...
Çocuklarım,
Çiçeklerim...
Dostlarım,
Sevdiklerim...
Dört mevsimlik
Bir güzeldi dünya.
Her durağında durup,
Seyrettiğim.
Hayran olduğum.
Bir tohumun mucizesine.
Âşık olduğum.
Her bir zerresine.

Yokluğunu bildiğim,
Arayıp da bulamadığım,
Ötelere ısmarladığım,
Bir de yitiğim vardı.
Adı aşktı...

İsmi vardı ama
Cismi yoktu.
Birgün,
Şiirler tuttu ellerimden.
Kelamına değdi ilk,
Gözlerim,
Acın ise ruhuma...
Gözyaşlarım yanaklarıma.
Bir Yusuf’tum,
Kuyunun dibinde,
Ama kuyuyu bilmeyen.
Yaşadığını sanan,
Bir ölüydü ruhum
Çünkü sen yoktun...

Derken,
Bir sır,
Dokundu hayatıma.
Ruhum ruhunu,
Kalbim kalbini buldu.
Şimdi,
Gökyüzümde,
Kuşlar,
Kanat çırpıyor.
Gönül bahçemde,
Güller açtı.
Bülbüller,
Aşktan dem vuruyor.
Suya kandı toprağım seninle.
Çöllerim,
Yeşillere boyandı.

Ey sevgili,
Ruhumun şifası sensin,
Kalbimin diğer yarısı sen.
Yüzünü görmeden sevdiğimsin.
Sesini duymadan dinlediğim.
Aşkın en mükemmel halisin.
Kalbimin tek sahibi,
Gönül gülümün bülbülüsün.

Ey sevgili,
Bu şiir sana gelsin.
Seveninden, sevdiğinden...