Eşyaların dili tutuldu sen gidince,
Sandalyeler daha ağır, masada tuzu eksik ekmeğin.
Bir kentin en tenha durağında beklemek gibi şimdi,
Yoksun; ve ben kendi içimde bir hiç gibi birikiyorum.
​Sokak lambaları sarı sarı yanıyor geceye,
Pencereme vuran rüzgâr senin adını fısıldamıyor artık.
Hangi sokağa sapsam bir yabancılık sarıyor adımlarımı,
Sanki bu şehir hiç bizim olmadı, sanki ben hiç yaşamadım.
​Bir çay demliyorum, buharında yalnızlığın kokusu,
Oturup karşındaki boşluğa bir şeyler anlatıyorum usulca.
Zaman devrilip gidiyor takvim yapraklarının arkasından,
Yoksun; içimdeki o eski deniz şimdi kurak bir arsa.
​Bir gün ansızın döküldü ellerimden bütün mevsimler,
Sonbahar bile acımadı, alıp götürdü içimdeki yeşili.
Şimdi ne zaman bir şarkı başlasa radyoda incelikli,
Tam senin olduğun yerde derin bir sessizlik başlıyor.
​Aklım gidenlerin arkasında bir çocuk gibi ağlarken,
Gözlerim yoruluyor karanlığı bir umut gibi süzmekten.
Seni düşünmek; kalabalık bir caddede aniden yönünü kaybetmek,
Herkes evine dönüyor da, ben sende mahsur kalıyorum.
​Cebimde kırık dökük, bitmemiş cümleler var sana dair,
Hangisini söylesem bir vedanın ağırlığı çöküyor odaya.
Bir sigara dumanı dahi biliyor senin yokluğunu,
Önce yanıma kıvrılıyor, sonra çekip gidiyor soğuk havaya.
​Yoksun; bu öyle kolayca tarif edilecek bir hüzün değil,
Bir insanın kendi içindeki o geniş boşlukta kaybolması.
Ne bir iz kalmış geride tutunacak, ne de eski bir sıcaklık,
Sadece göğsümün kuytusunda büyüyen o keskin sızı.
​Şimdi hangi takvimi açsam kışa kesiyor günler,
Hangi sokak lambasına baksam karanlık biraz daha koyulaşıyor.
Sen gittin, arkanda devasa bir eksiklik bıraktın bana;
Ben ise hâlâ o hiç yaşanmamış günlerin sokağında bekliyorum.