Sesim bir uçurum kenarında konaklıyor şimdi,
Mevsimi geçmiş bir hırka gibi sırtımda bu ayrılık.
Buz tutmuş bir gölün kıyısında bekliyor sözlerim,
Suskunluğumun ağırlığı altında eziliyor her an,
Ve gökyüzü, rengini kaybediyor yavaş yavaş
.Oysa ne çok inanmıştım kentlerin uğultusunu aşacağına,
Bir nehir yatağını bulur gibi,
Gözlerimin menziline varacağına...
Düşlerimi bir pusula yapmıştım oysa yollarına,
Şimdi yönünü şaşırmış bir gemiyim enginlerde.Bana yar olamadın,
Bir mülteci hüznü bıraktın geride.
Sınır boylarında bekleyen kimsesiz bir gölgeyim artık,
Kimliğim belirsiz, adım meçhul, yüreğim yorgun;
Vatanımdan kovulmuş bir sürgün gibiyim sensizlikte.Oysa biz seninle,
Barikatlar ardında açan o asi çiçekleri konuşacaktık.
Kuşatılmış şehirlerin ortasında,
Yorulmak bilmez bir umudu büyütecektik,
Tüm duvarları yıkarak, karanlığı ateşe vererek.Şimdi hangi kitaba sığınsam, satırlar sen kokuyor,
Hangi sokağa sapsam, adımların siliniyor hafızamdan.
Harflerin içinde birer birer kayboluyor gülüşün,
Okuduğum her dize, yaramı deşen bir neşter sanki,
Ve her sokak başı, çıkmaz bir karanlığa gebe.Bir cellat titizliğiyle biçtin aramızdaki mesafeyi,
Ne bir dost tesellisi kaldı geriye,
Ne de bir sevdanın militan direnişi.
Kesildi nefesim, sustu içimdeki o çocuksu çığlık,
Geriye sadece dilsiz bir veda kaldı, kılıç kesiği gibi.
Gidiyorsun...
Ardında kırık bir ezgi, yıkık bir kent duvarı bırakarak.
Enkazın altında kalmış bir sevda taşıyorum artık,
Tozlu raflarda unutulmuş bir fotoğraf karesi gibi,
Soluyor hatıralar, yitip gidiyor ellerimden zaman.Bana yar olamadın ya, esmer bir sızı kaldı bu ömürde;
Yarım bırakılmış bir şiir gibi,
Ve hep eksik kalacak bir ihtilal gibi...
Biliyorum, ne kadar yazsam da tamamlanmayacak bu son,
Çünkü sen gidince, sustu devrim ve yarım kaldı şiirim.