Al bu gönlümün yarasını, sen olmadan ne yapacağım?
Bölündü ömrüm ikiye, bu sızıyla ne yapacağım?
Bir yanım sende kaldı, bir yanım darmadağın;
Gece çökünce üstüme, bu yalnızı ne yapacağım?

​Hangi sokağa dönsem adsız bir karanlık,
Göğsümü sıkıştıran bu amansız darlık...
Gözlerimde biriken yaşlar şimdi tek varlık,
İçimde fırtınalar koparan bu poyrazı ne yapacağım?

​Bıraktığın boşluk sığmıyor hiçbir zamana,
Düşüyor gölgem bile çaresiz bir gümâna.
Sesin gelmez oldu, feryadım varır arşa,
Sessizliğe gömülen bu kırık avazı ne yapacağım?

Al yırttım geçmişi, yarısı sende kalsın,
Söndü içimdeki har, varsın külleri savrulsun.
Söyle, bu viran gönül kimi bağrına bassın,
Yokluğunun açtığı bu derin marazı ne yapacağım?

​Kapanan yollara bakıp yönümü unuttum,
Kendi içimdeki kuyularda kurudum, soldum.
Senden sonra ne bir teselli, ne bir umut buldum;
İçimde çınlayıp duran bu kimsesiz niyazı ne yapacağım?