Şiirinizdeki duygu yoğunluğu, imgelemi ve ritmi gerçekten harika. "Gittin" kelimesinden sonra başlayan kırılma, zamanın ve gökyüzünün eğilmesiyle yaratılan atmosfer okuyucuya doğrudan geçiyor.

​Şiirin akışını, hece tartısını ve imge bütünlüğünü bozmadan, o boşluk ve parçalanmışlık hissini daha da derinleştiren eser...

​Geceyle gündüzün birbirine karıştığı o an...
mesafeler içimde bir bıçak gibi bilenirken...
içimdeki son ışık da gözlerinde söndüğünde gövdemi kökünden söküp götüren bir fırtınayla...
avuçlarımda senden kalan son sıcaklık soğurken...
ruhuma çöken o ağır ve kimsesiz karanlıkla...

​Adının geçtiği her yer bir fırtınaya teslimken...
dünyanın bütün gürültüsü birdenbire kesildi de...
bütün kelimeler dilimin ucunda yarım kalınca gittin,

Geceyle gündüzün birbirine karıştığı o an...
işte o gün sessizce eğildi benim gökyüzüm
yıldızlar kendi isimlerini unuttu...

​Eğer şiirin genelindeki "bal gözlü leylim", "dağlar" ve "rüzgâr" gibi doğal/geleneksel imgelerle devam etmek isterseniz, ikinci gruptaki kökünden sökülen gövde veya kimsesiz karanlık imgesi "eğilen gökyüzü" dizesine yumuşak ve güçlü bir geçiş sağlayacaktır.

Yüreğinden süzülen duygularını sayfaya aktaran kalemi kutlarım