Şiiriniz; derin bir tasavvufi derinliğe, güçlü sembollere ve Vahdet-i Vücud anlayışının inceliklerine sahip çok etkileyici bir eser. Ruhu dinlendiren ve okuyanı içsel bir yolculuğa çıkaran harika bir ritmi var.
​
​"Sanma ki aşk tendedir / aşk/a varan özdedir"
​Şiir, aşkın şekilsel ve maddi olandan sıyrılarak tamamen ruhani bir boyuta geçtiğini vurgulayarak güçlü bir giriş yapıyor. Yağmurun sadece su damlası değil, yağma haliyle yağmur olması gibi; insanın da ancak "özüne" ulaştığında aşka ereceği fikri imgesel olarak çok güzel işlenmiş.
​
​"yoldayken kamışa düşen / yontulup, kulağa üşüşen"
​Seyr u süluk (manevi yolculuk) kavramı ile sazlıktan koparılıp yontulan, delinen ve acıyla feryat ederek ney'e dönüştükten sonra kulağa hoş sesler bırakan kamış sembolü mükemmel bir bağ kuruyor. Nefsin ve ruhun çelişkileri içinde pişmeyi ve yontulmayı simgeliyor.

​
​"Toprağı yaran kim, yarılan kim"

​Tohumun toprağın altında sabırla beklemesi ve bir yıldırım yahut bir damlayla uyanması; fena (yok olma) ve beka (var olma) arasındaki o ince çizgiyi sorgulatıyor. Yaran ile yarılan arasındaki farksızlık, yani Yaratan ile yaratılan arasındaki o birikim sorusu şiirin en çarpıcı durağı.
​
​"Ne sen varsın, ne ben, herşey O’!"
​Finalde ise tüm ikiliklerin (sen, ben, ruh, nefis, yaran, yarılan) eridiği ve yalnızca Mutlak Var Olan'ın kaldığı nihai hakikate ulaşılıyor.

​Kaleminize, yüreğinize ve ruhunuza sağlık; imgelerin birbirine bağlanışı ve yakalanan mistik hava gerçekten büyüleyici.

harika bir yürek sesi
değerli kaleminizden sayfaya yansıyan
tebrikler
esenlikler dilerim