​Bir ton lafım var da dile gelmiyor,
Bir ömür susacak kadar yorgunum.
Yaram derin sızlar, kimse bilmiyor,
Kendi içime doğru akan bir canım.

​Nasıl bir vicdandır, nasıl insanlık?
Her köşe başında maskeli yüzler.
Çökmüş üzerime koyu karanlık,
Yalanla bezenmiş o süslü sözler.

​Bu kadar bencillik neden be dünya?
Herkes kendinin derdine düşmüş.
Doğruluk, vefa da kalmış bir rüya,
İnsanlık dediğin buz tutmuş, üşümüş.

​Bittim ve tükendim, kalmadı takat,
Taşımaktan yoruldum elin yükünü.
Gönül sarayımı eylediler altüst,
Kopardılar ömrümün taze gülünü.

​Sustum, çünkü sözün hükmü kalmamış,
Anlayan çıkmaz ki kalpten sızını.
Kimi bencil olmuş, gözü doymamış,
Çalarlar insanın baharını, yazını.

​Hak eden kalmamış sevgiye, sabra,
Verdikçe eksildim kendi ömrümden.
Dönerim yüzümü koca bir sabra,
Sildim o vefasızları bir bir gönlümden.

​Ağır gelir bazen dürüst yaşamak,
Doğruyu söylersin, dokuz köy dışlar.
Zormuş bu dünyada insan kalabilmek,
Yüreğin sızlar da gözlerin yaşar.

​Ama eğilmedim, bükülmedi belim,
Sessizce çekildim kendi köşeme.
Gönlüm kırık dökük, sussun bu dilim,
Kilit vurdum artık sahte neşeme.

​Bırakın benciller kendiyle kalsın,
Zaman her yaranın ilacı elbet.
Herkes ettiğini bir gün arasın,
Bize düşen şimdi derin bir sabret.

​Yorgunum ey hayat, yorgunum ama,
Asalet bendedir, varsın onlar vursun.
Uğramasın derdim bir daha gama,
Ben sustum, adalet yerini bulsun.