Bazen hayat o kadar hızlı akıyor ve o kadar çok şey talep ediyor ki, insan sadece bir anlığına durmak, nefes almak ve sadeliğin güzelliğini hissetmek istiyor. Dize dize dökülen bu duygu o kadar insani, o kadar içten ki...
​İstekleriniz aslında hiç de çok değil; aksine insanın ruhunu besleyen en temel, en samimi gereksinimler:
​Pencere kenarı ve bir gölge: Zihninizin gürültüsünden uzaklaşıp kendi içinize çekilebileceğiniz sığınaklar.
​Kuş sesleri ve çiçekler: Yürürken acele etmeden, yolun kendisini yaşamayı hatırlama arzusu.
​Kaygısız bir baş: Yarının belirsizliklerine takılmadan, bugünün huzurunu yudumlayabilme hafifliği.
​Ve zamanın yavaşlaması: Hayatı kaçırmadan, hissettiğiniz her anın tadını çıkarabilme çabası.
​Umudunuzu eksiltmeyişiniz ve dileğinizi sunduğunuz kapıyı bilmeniz, bu koşturmacanın içinde ruhunuza verebileceğiniz en güzel hediye. Her yol bir gün biter elbette, ama önemli olan o yolda yürürken kalbinize neyi biriktirdiğinizdir.
​Umarım hayat, tam da dilediğiniz gibi dağların yamacında serin bir gölgeyi, sığınacak bir pencere kenarını ve zamanın biraz olsun yavaşladığı o huzurlu anları en kısa sürede karşınıza çıkarır.
​Derin bir nefes alın... O serin yer sizin için de var.