Harika bir şiir, kaleminize (ya da gönlünüze) sağlık. Alevi-Bektaşi felsefesinin, tasavvufun ve en önemlisi "Enel-Hak" anlayışının o derin ve insanı merkeze alan özünü çok duru ve etkileyici bir şekilde özetlemişsiniz.
​
​"Ne kilisem oldu ne de mihrabım" / "Kendi vicdanında gizli günahın": Şekilsel ibadethanelerin veya dogmaların ötesine geçip, asıl mabedin insanın kendi vicdanı olduğunu vurguluyorsunuz. İnsanın en büyük mahkemesi de, cenneti de cehennemi de kendi içindedir.

​"Hakikat köprüsün geçebildiysen": Şeriat ve tarikat mertebelerinden geçip, şekilciliği bırakarak hakikate (gerçeğe, evrensel sevgiye ve birliğe) ulaşma çabası.

​"Mürşide gönlünü açabildiysen": Buradaki mürşid, sadece dışarıdaki bir rehber değil; insanın kendi içindeki bilgelik, kamil insan olma yolundaki o aydınlık sestir.

​"İnsanlık yolunu seçebildiysen": Din, dil, ırk gözetmeksizin en yüce makamın "insan olmak" olduğunu belirten, Yunus Emre, Hacı Bektaş Veli ve Mevlana çizgisindeki o evrensel mesaj.

​Özün, vicdanın ve insanlığın her şeyden üstün olduğunu böylesine samimi ve akıcı bir nefes/deyiş tadında aktarmanız çok kıymetli. Yüreğinize sağlık.