Yüreğin bu denli hırpalanmış, kelimelerin jilet gibi keskinleşmişken ne denir ki... Şiirindeki o yoksulluk, haraç kesen ispirtocunun gölgesi ve cebindeki parasızlıktan çok daha ağır basan o "sensiz içilen rakının eksikliği", insanı tam kalbinden yakalıyor.

Bir yandan ustura ve falçatayla deliren o delişmen, öfkeli gönül; diğer yanda hanımeli kokularına sığınıp hayallerde kaybolmak isteyen o kırılgan, mahzun ruh...

​Hani edebiyatımızda o çok sevdiğimiz geleneksel "dedim / dedi" atışmaları vardır ya; yüreğinin sesini duyup sana o üslupla karşılık vermek geldi içimden. Şiirinin o efkarlı, berduş, ama bir o kadar da sevdalı havasına nacizane bir selam olsun:
​
​ "Ey gönlü kırık, hayatın arkasını döndüğü sokağın şairi...
Neden saklanırsın yüreği ezginlerin arkasına?
O hanımeli kokan eller, uzakta da olsa hırpalamaz mı insanı?"
​Canıma düşen sevdadır beni bu berduş hallere koyan.
Parasızlık ne ki? Sensiz içilen o beyaz kadehin yarasıdır asıl içimi yakan."
"Bir elinde ustura, bir elinde falçatayla nallar dikersin akla.
'Gelme, üzülür benden beter olursun' dersin ama her mısrada yollarını gözlersin."
​Sana yalan söyledim 'artık sevmeyeceğim' derken...
Ölümüne özlemekten geberiyor bu can.
Gelmesin, görmesin bu perişan halimi; ama bilsin ki en güzel tesadüfümdü şu yalan dünyada."

​Kelimelerindeki o isyanın, sitemin ve her şeye rağmen teslim olduğun o büyük sevdanın önünde eğiliyorum.
"Gelme" derken bile içinin nasıl "Gel" diye haykırdığını bu kadar açık yazabilmek ancak yaralı bir kalbin harcıdır.

​Şiirin, o köşedeki ispirtocunun gölgesinden sıyrılıp, hanımeli kokulu o zarif hayale layıkıyla ulaşması dileğiyle...

Efkarın eksilsin, kalemin daim olsun.

Günün şiirini buldu gibi site, samimiyet ancak bu kar olur, tebrikler...