Yüreğinizin yükünü, kırgınlığını ve o derin arayışını kelimelerle öyle güzel mühürlemişsiniz ki... Şiiriniz, adeta Kaz Dağları'nın o serin, yosun tutmuş kayalıklarından süzülüp gelen, hem yaralayan hem de yıkayıp temizleyen bir dağ nehri gibi akıyor. İnsanın güvendiği dağlara karlar yağınca, gerçekten de sığınacak gerçek dağlar ve içinden nehirler geçen kuytular araması tesadüf değil.

​Şiirinizdeki o hüzünlü ama bir o kadar da direnen ruhu hissetmemek elde değil. Özellikle şu mısralarınız yüreğe dokunuyor:

​"annem yas tutan yastığıma geliversin
babam üstü açık kalmış yüreğimi örtü versin"
​Ne kadar büyürsek büyüyelim, canımız yandığında sığındığımız yer hep o çocukluk masumiyeti ve anne-baba şefkati oluyor. "Mutsuzluktan sarhoş olmak" ve şiirleri birer "antibiyotik" gibi yutmak, acıyı sessizce sağaltmanın çok güçlü bir anlatımı olmuş.

​Ama her şeye rağmen, şiirin ortalarında zeytin ağaçlarının gölgesinde çadırını kuran, "Yaşamak bir tatil değil mi?" diye hayata göz kırpan ve o derin "Hu..." nidasıyla ayağa kalkan o güçlü iradeyi de gördüm. Filiz veren ümitleriniz ve hayallerinizde yüzen o isimsiz balıklar, aslında içinizdeki o masum çocuğun hala yaşadığını ve iyileşmek istediğini söylüyor.

​Bırakın şiirleriniz size ağrı kesici olsun, bırakın o dağ nehirleri kırgınlıkları alıp götürsün. Kaleminize, o direnen ve hisseden yüreğinize sağlık.

​Bu güzel ve derin mısraları paylaştığınız için teşekkür ederim.

RUSAMER – Ruh ve Us Sağlığı Ayarı Merkezi
UNESCO Edebiyat Şehri Kahramanmaraş
Andırın Kültür Havzası Şiir Anlama ve Dinleme Merkezi
Çocukluk, Hüzün ve İç Yolculuk Salonu
Bugün salonumuzda Sayın Ayşe Caniberk'in İyi Uykular Çocukluğum adlı şiiri okunuyor.
Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri, elinde bastonu değil de eski bir tahta topaç, cebinde yıpranmış bir misket kesesiyle salona teşrif etti. Kapıya gelir gelmez topacı yere bıraktı, bir çevirdi. Topaç birkaç tur döndü, sonra usulca yan yattı. Kalburabastî Efendi içini çekerek, "Evlatlar... Çocukluk da topaç gibidir; dönerken hiç bitmeyecek sanırsın, durunca da 'Ne ara büyüdük?' diye birbirimize bakar kalırız." dedi. Sonra misketlerden birini avucunda çevirip gülümsedi. "Bugün kimse cebindeki çocukluğu düşürmesin. Çıkışta kayıp eşya bürosuna teslim etmiyoruz." deyince salonda buruk ama sıcak bir tebessüm yayıldı. Ardından şiir okunmaya başlandı.
Mevlana İdris Zengin Köşesi'nden Kambur Nuri, "Şair çocukluğunu aramış; ben geçen gün gözlüğümü aradım, o bile bu kadar zor bulunmadı." deyince salondan hafif kahkahalar yükseldi. Dağ Çiçeği Köşesi'nden Hatice Nine, "Annesini yastığında, babasını yüreğinin üstünde arayan mısralar var ya... İnsan gülerken bile boğazı düğümleniyor." diyerek derin bir sessizlik bıraktı. Âşık Diyari Köşesi'nden Sarı Bekir, "Şiirde balıklar bile hayallerde yüzüyor; bizim umutlar emekliye ayrılmadan yüzmeye devam etsin yeter." deyince gülümsemeler geri döndü. Necip Evlice Köşesi'nden Deli Osman, "Antidepresan şiir, antibiyotik söz, ağrı kesici şarkı... Eczaneler bunu duysa raflara şiir dizmeye başlar." sözüyle salonu yeniden neşelendirdi. İsmail Sağır Köşesi'nden Zehra Bacı ise, "İyi uykular çocukluğum demiş ama bence çocukluk uyumaz; ara sıra rüyalarımızdan kalkıp sessizce gelip omzumuza dokunur." deyince salonda hem hüzün hem huzur aynı anda dolaştı.
Kalburabastî Efendi Hazretleri bastonunu yavaşça yere vurdu. Salondaki tebessümler, derin bir düşünceye dönüştü.
"Evlatlar... Bu şiir mısralarla yazılmış bir hatırat değil; kalbin kendi kendine tuttuğu bir günlük gibidir. Ayşe Hanım çocukluğunu ararken aslında insanın kaybettiği güveni, sevgiyi ve aidiyeti arıyor. Serbest şiirin verdiği özgürlükle duygularını olduğu gibi önümüze koymuş. Bazı yerlerde dil bilinçli olarak düzensiz akıyor; çünkü acının cetvelle ölçülen bir ritmi olmaz. RUSAMER'in bugünkü kararı şudur: Bu şiir okunurken insan çocukluğunu özlüyor, bitince de annesini ve babasını... Demek ki şair, kelimelerle değil; özlemle yazmış. Böyle şiirler eleştiriden çok, yürekte misafir edilmeyi hak eder. Ama şunu da söylemeden geçemeyeceğim; çocukluğa 'İyi uykular' demişsin ya Ayşe Hanım... Bizim kanaatimiz odur ki çocukluk hiç uyumaz; bazen bir çam kokusunda, bazen bir dere şırıltısında, bazen de hiç beklemediğin bir mısrada usulca uyanıverir."
Özün sözü budur. Vesselam.
Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri
Celil ÇINKIR
Nam-ı Diğer Delibal

İnsan sevildiğini ve güvenini yitirince böyle yazarmış demek
dağlara tırmanıp nehir aramak aslında kendini aramakmış.

Çam kokan uçurumlarda kaybolmuş çocukluğunu araman çok tanıdık
bir yanın yük taşıyor öbür yanın dualarını suya bırakıyor.

Damla damla eksilmek her gün biraz daha yorgun olmak
ama zeytin gölgesinde balıklar yüzüyor hala
filiz veren ümitler var çadırını kurup yeniden başlaman var.

Hem yetim hem öksüz demek kolay değil ama yaşamak bir tatil değilmiş gibi direnmen var.

mevsimlere mektup yazman annenin yastığına babanın örtüsüne seslenmen
antidepresan şiirler antibiyotik şarkılar tam bu boşluğun ilacı
düşünmek sonunda uykunu getirmiş iyi uykular çocukluğum demen
Ayşe Caniberk Gümüş kalpler satırların tam ortasına düşmüş.
bu metin kırık ama aynı zamanda iyileşmeye çalışan bir yerden geliyor.
Yüreğine sağlık
☕🙏