Dilin derisini yüzen şaire selam olsun
yeniden.

"s-is..."

Tek bir tire ve tek bir yarık.

Lakin o yarığın içinden hem sis çıkıyor hem is,
hem de harfin kendisi.
Sis hakikati örtüyor is hakikati kirletiyor.
Bir tek kelime iki ayrı felaketi aynı nefeste taşıyor. Bu, kelimenin içine kader yerleştirmektir.

Sonra;
"edebî Tanrı,
ebedî vicdan..."

Şair insanın yerini değiştiriyor.
Bir harfin gecikmesiyle sonsuzluk sanata, sanat sonsuzluğa değiyor. Edebî olanın ebedî olamayacağını, ebedî olanın ise hiçbir dile sığmayacağını tek ses farkıyla anlatıyor. İ

"Parmağı olmayan yüzüğü..."
Aidiyetini kaybetmiş bir sadakat olsa gerek bu. Sahibinden önce terk edilmiş bir yemin. İşte nesnenin yetimliği.

ve "yüzsüzlüğü..."
Bir kelime, üç ayrı yüz açıyor.
Yüz
Yüzük
Yüzsüzlük

Hepsi aynı kökten doğuyor oysa biri kimliği, biri bağı, biri çürümeyi anlatıyor.

"İçim..."
Şiirin en ağır kelimesi .
Çünkü her tekrarında yeni bir mağara açılıyor.
İlkinde nefis çıkıyor.
İkincisinde yarasa.
Üçüncüsünde lahit.

Bunlar insan ruhunun arkeolojisidir.

Sanki insanın içine kazı yapılıyor da her katmandan biraz daha eski bir yalnızlık çıkarılıyor.

Ve final.
"s-islendi yine dirim,
kirim,
kirpiklerim..."


"Dirim" ölmemiş bedendir.
"Kirim" ruhun pasıdır.
"Kirpiklerim" ise gözyaşının kapısı.

Üç kelime yalnız anlam bakımından değil, ses bakımından da birbirine tutunuyor. Şair kafiyeyle değil, kökle yazıyor. Harfler akraba oluyor. Sesler birbirini doğuruyor.

Şiir bitmiyor.
Sadece gündüz kapanıyor.
Karanlığın insanın kendi içine bakabildiği tek ayna olduğu gerçeği.



"Neyse..

gecelendi yine
sesim,
sessizliğim,
sessizliğime sığınan ben.
okuduysanız
topluyorum harflerimi"


Eyvallah sevgili İmbat.

Şimdi ne yapalım,
Firavun’a mı
Yüzüğüne mi
Karanlığa mı saydıralım..

Bütün şiir,kutlarım.

Selamlar