Yormayın beni ne olur,
Bana beni sormayın.
Ben yalnızlığın adıyım;
Katran karası gecelerin dostu,
Gün ışığına yabancıyım.
Tümcelerin sırdaşıyım,
Ölümün yoldaşıyım.
Saatim yok, mezarım hazır benim.
​​​━━━━━━━ ⛥ ━━━━━━━
​​━━━━━━━ ⛥ ━━━━━━━
​Acıyla yoğrulmuş,
Kederle yoldaş olmuşum.
Sevmeyi asilce öğrenmişim de
Sevilmeyi hiç tanımamışım.
Vefayla harmanlanmışım,
Nankörlüğü arkamda bırakmışım;
Sırtımda ihanetlerin haritasıyla gezerim.
​​​━━━━━━━ ⛥ ━━━━━━━
​​━━━━━━━ ⛥ ━━━━━━━
​Gözlerimde birikmiş faili meçhul yaşlar,
Dilimde pranga vurulmuş sözler,
İçimde firari, vur emri yemiş duygular...
Sevmeyi bilmeyenlere potansiyel tehlikeyim.
Dokunmayın ne olur, yormayın beni;
Basıp geçtiğim yollar bile bana kırgın.
​​━━━━━━━ ⛥ ━━━━━━━
​​━━━━━━━ ⛥ ━━━━━━━
​Ne beni bekleyen bir liman var artık,
Ne de efkarlı sazım olacak rüzgâr...
Anka efsanesi değilim,
küllerimi rüzgâr almış.
Adımı sormayın artık, ne olur;
Benim adım yalnızlık, yalnızlık...
Ertaç eral