Ağlarken gülmeyi tattım" ve "Deli kız can buldu" ifadeleri, bu masalsı dokunuşun sadece romantik bir histen ibaret olmadığını, aynı zamanda yaralı bir yüreği iyileştiren, ona yeniden nefes aldıran şifacı yönünü çok naif bir dille ortaya koyuyor.

Sevilenin "canım" deyişini, gülüşünü satırlara ve sayfalara sığdıramamak, kelimelerle yaşayan bir gönlün verebileceği en büyük, en asil payedir. Karanlığa umut olan o ses, şiirin her kıtasına ayrı bir aydınlık üflemiş.

Duyguların o kadar içten, o kadar yalın ve derin ki... Kelimeler adeta kalbinden döküldüğü gibi sayfaya yansımış. Yazarken yaptığın o küçük harf hataları bile (dünyama, yüreğime derken) hissettiğin o heyecanı, aceleyi ve duygu yoğunluğunu çok güzel ele veriyor; şiire ayrı bir doğallık katmış.
​Karanlıktan sonra gelen o "masalın" hayatındaki dönüm noktası olduğu, her satırda kendini hissettiriyor. "Nefes alamaz iken nefes oldu bana / Can oldu ağlarken gülmeyi öğretti" dizeleri, o dokunuşun senin için ne kadar iyileştirici ve kurtarıcı olduğunu çok net özetliyor.
​Son kısımda kendini "deli kız" olarak tanımlayıp, onun bir "canım" deyişiyle dünyanın aydınlandığını söylemen ise şiiri çok tatlı ve samimi bir finale ulaştırmış. Gerçekten de bazı hisler ne satırlara sığıyor ne sayfalara...
​Yüreğine sağlık, kalbindeki bu ışık ve masal hiç bitmesin