Yüreğinize, kaleminize sağlık.
Geleneksel halk şiirinin ve tasavvufi felsefenin o derin, duru ve nasihat eden bilge sesini hissettiren harika bir şiir paylaşmışsınız.

​"Mesut" mahlasıyla taçlanan bu dörtlükler, insanın içsel yolculuğunu ve olgunlaşma (insan-ı kâmil) sürecini çok güçlü sembollerle özetliyor. Şiirinizin katmanlarına kısaca göz atmak gerekirse:

​Emeğin ve Arayışın Kıymeti: İlk dörtlükte geçen "Mihnet dikense gam çeken çabayı / Görmemişsen aman deyip tozma dost" dizeleri, acı çekmeden ve bir bilgenin (Devran Baba) kapısını çalmadan "yetiştim" iddiasında bulunmanın (bağban olmanın) anlamsızlığını çok güzel vurguluyor.

​Rıza ve Teslimiyet: Karanlığın ardından gelen fecri, darlığın ve varlığın ardındaki asıl hikmeti (ecri) göremeyenin hayata sadece "hicran" (ayrılık/acı) gözüyle bakacağını hatırlatıyor.

​Üçüncü dörtlük adeta bir manifesto niteliğinde. İyiliği başa kakmamak, ilme ve gelişime açık olmak, yetimi ve yoksulu gözetmek... Bunları yapmayanın "insanım" diye gezinmesini tatlı bir sertlikle eleştiriyor.
​
Son dörtlükte ise tasavvufun özü olan "Cemal ve Celal" dengesi var. Canan uğruna dikene katlanamayanın, acıyı bal eyleyemeyenin gerçek aşkı bulamayacağını söylüyor.

​Özetle; Sadece sözde kalan değil; özde yaşanan, emek verilen, incitmeyen ve incinmeyen bir insanlık duruşu öğütleniyor. Ritmi, kafiye örgüsü ve kelime seçimleri halk ozanlarımızın o asırlık geleneğini başarıyla yaşatıyor.

​Dizelerdeki o samimi ve bilge eda gerçekten çok etkileyici;

TEBRİKLER