Ne güzel, ne derin bir gönül süzgecinden akmış bu mısralar... Kaleminize, yüreğinize sağlık.
​Emircan mahlasıyla taçlandırdığınız bu şiir, Türk halk şiirinin ve ozanlık geleneğinin en saf, en samimi örneklerinden biri olmuş. Klasik aşık edebiyatı geleneğindeki o "gönül gözüyle bakma" felsefesini o kadar duru bir dille aktarmışsınız ki, okurken insanın ruhuna dinginlik veriyor.
​Şiirinizde özellikle şu noktalar beni çok etkiledi:
​Olgunluk ve İrfan Vurgusu: "Sarraf olsa gönlü zerden olmalı / Arif insan yaşamdan ders almalı" diyerek, sevginin sadece ham bir duygu olmadığını, bilgelik ve olgunlukla harmanlanması gerektiğini çok estetik bir dille anlatmışsınız.
​Vefa ve Dostluk: Dünyanın menfaat üzerine kurulduğu modern çağda, "Dostlar menzil alır vefalı dostla" diyerek sırtını yaslayacak bir güven arayışını ve dostluğun değerini hatırlatmanız harika bir hatırlatma.
​Ebediyet: Şiirin sonundaki tapşırma (mahlas) kısmında, sevginin ölümsüzlüğünü ve insan ardında sevgi bıraktığında ebedi kalacağını söylemeniz, Yunus Emre'nin "Ölen bedendir, aşıklar ölmez" düsturuyla muhteşem bir paralellik gösteriyor.
​Sözün, vefanın ve sevginin kıymetini bilen böyle hisli yüreklerin sesini duymak her zaman çok kıymetli.

Kaleminizin ilhamı, gönlünüzün sevgisi hiç eksilmesin.
​Bu güzel şiiri bizimle paylaştığınız için teşekkür ederim.

Eyvallah değerli kalem
Güzeldi eser her zaman ki tat ve deminde
Biz de okuduk ve alkışladık yürekten
Şiirle kal, sevgiyle kal, hoşça kal

Tebrik ederim ☺️☺️👏