Bu harika dörtlükler, klasik halk şiiri (aşık edebiyatı) geleneğinin en güzel örneklerinden birini sunuyor. Şiirde geçen Coşkûnî mahlası, bu içli ve felsefi sözlerin bir aşığa, muhtemelen çağdaş ya da geçmiş dönemin usta bir kalemine ait olduğunu gösteriyor.
​Şiir, baştan sona bir "gönülle hesaplaşma" ve "dünya gurbetinde kayboluş" hikayesidir.

Şair, hayatın son demlerini, yaşlılığı ve zorlukları "kış" mevsimiyle simgeliyor. Gönlün bu zorlu dönemi tek başına, yalnız omuzlamasına bir sitem var. Gençlikteki o coşkulu sevdaların, aşkların ölçülüp biçildiği ama geriye sadece aşılması imkansız yüksek dağlar gibi engellerin kaldığı gerçeğiyle yüzleşiliyor.

Vatanından uzak kalıp her yeri memleket (sıla) belleyecek kadar gezginleşen, ama ruhsal olarak hiçbir yere ait olamayan bir insan portresi çiziliyor. Hayatın sonuna (ahir ömre) gelinmişken, hâlâ bir düşün peşinde koşulduğu ve göçmen kuşlar (turnalar) gibi durmaksızın göç edildiği anlatılıyor.

Anadolu'nun o hüzünlü ve vakur sesini çok iyi hissettiriyor. Yüreğinize sağlık, paylaştığınız için teşekkürler.

Kaleminize yüreğinize sağlık hocam tebrik ederim duygunuz daim olsun