Yıkılsa da taş duvarlar, silinmez eski izler,
Hâlâ o ilk günkü gibi, çarpar burda kalbimiz.
Yıllar yılı bu vuslatı, hasretle bekler gözler,
Ulu çınar gölgesinde, yine cem oldu sözümüz.

Parasız yatılı günler, o kütüphane sırası,
Duvar gazetesindeki, o ilk gençlik sevdası,
Geçip giden ömürlerin, Yalvaç’tır asıl hası,
Aynı hamam aynı tasa, inat döküldü meymiz.

"Uyanalım artık" diyen, o ses hâlâ tazedir,
Kimi memur, kimi emek, dünya bir yelpazedir,
Bizden kopan hatıralar, bu çınarda mazedir,
Ranta kurban giden yurda, sitem eyler özümüz.

Sözde değil özde dostluk, ikiyüzlü olmadan,
Gönüllere kurduk bağı, çiçeklerimiz solmadan,
Hesap kitap defterini, hak katında sarmadan,
Bir bardak demli çayda, tüter bizim közümüz.

Özcan der ki; ey kardeşler, vefa şair işidir,
Bu gölgede buluşanlar, memleketin eridir,
Çınaraltı her yorgunun, en mukaddes yeridir,
Gümüş rengi ışıklarla, nurla dolsun yüzümüz.

Özcan İşler