​Kul kulun hakkını alırsa eğer,
Sanma ki yanına kalır bekle dur.
Bir ah ki dünyayı yıkmaya değer,
İlahi terazi tartar, vakit dur.

​Zaman akıp gider, devran değişir,
Zalimler güçlenip, mazlum ezilir.
Ama bir gün gelir hesap kesilir,
Mizan kurulunca, sesler kesilir.
​
​Sabır dedikleri derviş hırkası,
Giyenler anlar ancak bu sırrı.
Göklerin kapısı, duanın aslı,
Gecenin ardında gizlidir nuru.

​İnsan unutur da Mevlam unutmaz,
Yapılan her iyilik, her ah yerini bulur.
Karanlık geceler sonsuza kalmaz,
Gönülden dökülen yaşlar durulur.
​
​Hak yiyen sarayda sürse de sefa,
Vicdan azabından kaçamaz bir an.
Mazluma çektirilen bunca cefa,
Hesap günü gelir, sorulur o an.

​Kimi mal mülk ile imtihan olur,
Kimi sabır ile yürür yolunda.
Herkes ettiğini elbet bulur,
Huzur-u mahşerin o son kulunda.
​
​Ağır duruşunu bozma sakın sen,
Bırak adaleti sahibi versin.
Yalan dünyadaki sahte sesten,
Sıyrılıp gerçeğe gönül veresin.

​Gözyaşı dökülür gizli yerlerde,
Feryadı işiten bir işiten var.
Dermanı saklıdır binbir dertte,
Sabreden kuluna geniş bir yer var.
​
​Ne bir dirhem eksik, ne bir fazladır,
Allah’ın terazisi şaşmaz hiçbir an.
Gönülden inanış en son hazzıdır,
Hakikat önünde eğilir zamanla.

​Yıkılan umutlar elbet canlanır,
Gönül kırıkları sarılır bir bir.
İlahi adalet öyle bir şandır,
Karanlık dünyayı eyler münir.

​Söz gümüşse eğer, özü altındır,
Doğrunun yardımcısı her an haktır.
Zalimin sonu elbet hüsrandır,
Mazlumun sığınacağı başka yer yoktur.

​Son sözü söyleyen her zaman O’dur,
Mülkün de, hükmün de sahibi belli.
Gönlünü ferah tut, bu yol doğrudur,
Adalet tecelli eder besbelli.