Yavrusu gitmiş bir ana,
acı tutuşur ocağında.
Ninni değil , şimdi ağıt söyler.
Bir evladın yokluğuna bulunmaz merhem
Toprak bile utanır, ağlar gökyüzü.
Zengine köşk,yoksula çile düşer.

Hapiste yalnız bir adam, duvarlara ömür sayar.
Hasret düşer her sabaha, her akşama.
Demir kapı kilit olur yalnız bedenin yoluna;
Hiçbir kilit vurulamaz insanın vicdanına.

Sazı alınmış bir ozan, sustu sanır kör düzen,
Bilmez ki türkü dediğin önce yürekte büyür.
Tel kopar, ağaç kurur, ses yine yükselir arşa.
Haklı olanın nefesi, boğar bir gün zalim olanı

Bir annenin gözyaşıyla bir ozanın türküsü,
Aynı yangının içinden geçer, aynı acının yükü.
Bir çocuk eksik büyürse utansın bütün memleket;

Hapiste yalnız bir ozan, sazı elinden alınmış,
Sanmışlar ki tel susunca bütün türküler susar.
Bilmezler; sazı kırılanın sesi taşa köke siner,
Bir gün o türkü döner gelir, zalimin uykusunu böler.

Yiğit Metin Sevindik