Yüzüme baktılar İyisin dediler
Gözlerimde büyüyen geceyi göremediler
Bir tebessümü mutluluk sandılar
Yüreğimde kopan sessiz fırtınaları duymadılar.

Her güven ömrümden kopan bir daldı
Her veda kabuk bağlamayan bir yara
İnsanlara inandıkça eksildim
Sevdiklerime tutundukça yalnız kaldım.

Ne kin büyüttüm içimde
Ne de öfkeye teslim oldum
Sustum
Çünkü bazı acılar
Kelimelere sığmayacak kadar derindir.

Meğer insan bir anda ölmüyormuş
Her ihanet biraz nefes alıyormuş
Her hayal kırıklığı bir ömür eksiltiyormuş
Nefes almak yaşamak değilmiş
Yüreğin umutla çarpmıyorsa
Günler sadece takvimden geçiyormuş.

Şimdi aynaya baktığımda
Saçlarıma düşen akları değil
Yılların içime bıraktığı sessizliği görüyorum
Bir zamanlar hayata inanan
İnsanlara güvenen o yürek
Usul usul benden uzaklaşmış.

Ölen ben değildim
İçimde, herkese iyilikle bakan
Kırıldığı halde sevmekten vazgeçmeyen
Her şeye rağmen umut eden adamdı...

Hüseyin YANMAZ
13.07.2026