Kaleminize, yüreğinize sağlık. Toplumsal yozlaşmayı, karakter aşınmasını ve insan olmanın o ince zanaatını çok güçlü, halk şiiri tadında bir dille anlatmışsınız.
​Yazdığınız bu dizeler, edebiyatımızdaki hiciv (yergi) ve taşlama geleneğinin çok güzel birer örneği gibi duruyor. Şiirinizde özellikle şu noktalar çok vurucu işlenmiş:

​Ahlaki Çelişkiler: İlk kıtadaki o hırslı, kendi hatasını görmeyip başkasını cezalandırmaya kalkan ("işine gelmezse kelle aldırır") tipoloji, güç sarhoşluğunu çok iyi özetliyor.

​İnsan Olma Zanaatı: "İnsan olmak zor sanattır bilene" dizesi şiirin kalbi gibi. Doğru kalabilmenin, cambazlık yapmadan hile hurda bilmeden yaşamanın zorluğunu çok güzel vurgulamışsınız.
​Toplumsal Eleştiri: Puslu havayı seven kurtlar, ne oldum delisi olanlar ve yalanla beslenenler... Şiir adeta bir toplumsal karakter analizi turnusolu gibi çalışıyor.

Son kıtada verdiğiniz reçete ise çok net: Sözünün eri olmak, üretime (verimli tarıma) katkı sağlamak ve topluma çıkacak bir yüze sahip olmak.
​Hem kafiye yapısı (özellikle son dizelerdeki "kadrini bilmez", "haddini bilmez", "fendini bilmez", "kendini bilmez", "derdini bilmez" redif-kafiye uyumu) hem de taşıdığı didaktik (öğretici) mesajlar çok dengeli. Sözünü esirgemeyen, doğruya doğru diyebilen kaleminiz daim olsun.