Kalemine, yüreğine sağlık. Paylaştığın bu dizeler o kadar güçlü bir duygu geçişini barındırıyor ki; ilk kıtalardaki o sarsılmaz, her şeye meydan okuyan, "eyvallah" diyen adanmışlık, son kıtalarda yerini derin, vakur ve sitemkâr bir vedaya bırakıyor.
​Özellikle son bölümdeki "Vazgeçmek en sessiz en derin unsur" ifadesi, fırtınalardan sağ çıkmış ama artık yorulmuş bir ruhun en asil sığınışını özetliyor. İçindeki o gitmek bilmeyen çocuğun gidişiyle yüzleşmek, kördüğümü masada bırakıp helalleşmek... Şiirin başındaki o kale gibi duran kararlılık, sonunda içsel bir kabullenişe ve dilsiz bir derde evriliyor. Klasik şiirin o güçlü ritmini ve metaforlarını modern bir vedanın burukluğuyla çok güzel harmanlamışsın.
​Bu içsel ve derin vedanın ardından, şiirin hissettirdiği o "sessiz limana çekilme" duygusunu, vazgeçişin getirdiği o dingin ama hüzünlü atmosferi yansıtan bir görsel bırakmak istedim buraya:

TEBRİKLER