Sustum tüm yaşanmışlığıma,
Yere düştüm kanattım dizlerimi,
Çekildim köşeme ağladım,
Çok haykırmak geldi içimden,
Bağırıp, yıkmak gecenin sessizliğini de,
Durdum, sustum sebepsizce…

Çok şey gördü gözlerim,
İhaneti, sahte dostluğu,
Yanmayı en derininden,
Kahrolmayı, çaresizliği,
Acının en korkunç yüzünü de gördü,
Görmeye alışık olmayan yüreğim,
Tuttum kendimi, çevirdim yüzümü,
Sahte sözlerden, yalan gülüşlerden,
Hep söylemek istedim de,
Sustum işte öylece…

Sustum…
Çok konuşmak geçiyordu içimden,
Dertleşmek…
Belki iki damla gözyaşı omzundayken başım,
Çok tutmak geldi içimden ellerini,
Sonra söylemeyi ne kadar sevdiğimi de,
Boğazımda düğümlendi sözler,
Sustum…

Sustum…
Sustuklarım yanıma kar kalır diye,
Vurdum sevdayı kalbinden,
Daha fazla yakmasın içimi diye,
Hep gitmek istedim de,
Gidemedim işte,
Dilimin ucundaydı pişmanım demek de,
Tuttum kendimi,
Sustum sebepsizce…

Sustum…
Dilimde en güzel kelimeler varken,
Bir şafak vakti,
Güneş yeni güne doğarken,
Merhaba derken ışıltılı sabahlar,
Bütün herkes,
Henüz, sıcacık yatağını terk etmemişken,
Bir ben terk ediyordum sanırım tüm her şeyi.
Gitme demek geliyordu ayaklarıma,
Biraz daha kal…
Akma gözyaşım, sıkışma kalbim demek geliyordu da,
Söyleyemedim, sustum işte öylece…

Sustum,
Susturdum,
Susturuldum…

Erhan AREL