Bir akşam,
göğün göğsünden düştü bir mavi
Kuşlar bunu kimseye söylemedi.
Rüzgâr,
eski bir defterin arasında
adını usulca katladı.

Şimdi şehir
biraz daha eksik ve hüzünlü
Çünkü bazı insanlar gidince
yalnız evler değil,
sokakların gölgesi de uzar;
akşam daha erken iner pencerelere.

Biz,
adını söylemeden de tanırız seni.
Biliriz her devrimci
isimleriyle değil,
yaralarıyla kalır dünyada.

Sen bilirdin;
acı yalnızca acı değildir.
Bir ekmeğin buharıdır bazen,
çatlamış bir avucun sessizliği,
gece vardiyasından dönen bir işçinin
bitmeyen türküsü
bir annenin yutkunuşu,
bir çocuğun sakladığı yarın.

Aşkı da öyle söyledin;
bir gülün kırmızısına değil,
dikeninin kanattığı yere bakarak.

Çünkü sevmek,
bir yüze tutulmak değildi yalnız;
bir ömrü,
bir ülkeyi,
birbirinden eksilen insanları
aynı kalpte taşımaktı.

Yenilmeyi öğrenmeyenlerin
yorgun kardeşiydin sen.
Kırılmış dalların arasından
baharı arayan bir ses gibi…
Kimseye boyun eğmeyen
o ince, o inatçı ışıkla yürüdün.

Şimdi toprak
sesini saklıyor olabilir.
Ama toprak,
şiir tutamaz uzun zaman.
İlk yağmurda
bir sözcük filiz verir mutlaka.

Biliyoruz…
Hiçbir sürgün
kuşların yönünü değiştiremedi.
Hiçbir karanlık
sabahı vazgeçiremedi kendinden.

Sen gittin diye
eksilmedi kavga.
Yalnız,
bir cümlenin içinden
en sıcak kelime çekildi sanki.

Yine de
bir çocuk ekmeğini bölüşürken,
bir kadın saçlarını toplayıp
yeniden hayata bakarken,
bir genç korkusunu hakim olup
sokağa çıkarken,
bir işçi nasırlı ellerini
yarınlara uzatırken,
senin dizelerinden kalmış
ince bir ışık dolaşacak aralarında.

Biz senden
yalnızca şiir almadık.
Karanlığa karşı bir omuz,
umutsuzluğa karşı bir bakış,
yenilgiyi bile insanın onuruna yakıştıran
o sessiz direnci öğrendik.

Ve biz
adını yüksek sesle söylemeyeceğiz.

Çünkü bazı şairler
isim olmaktan çıkar bir süre sonra.

Yağmura karışırlar.
Rüzgâra,
taşa,
ekmeğe,
insanın birbirine uzattığı ele…

Sonra bir sabah,
kimsenin fark etmediği bir anda,
bir meydanın kalabalığında,
bir kitabın arasında,
bir işçinin türküsünde,
bir âşığın susuşunda
yeniden görünürler.

Ve dünya,
biraz daha eksik dönse de ardından,
direnen her kalbin içinde
senin sesin,
bir umut gibi
yeniden filizlenir.

Yiğit Metin Sevindik