Bu şiir öğüt veren, halk şiiri ve tasavvufi deyişleri çağrıştıran bir üslupla yazılmış. Ana temaları; dürüstlük, vicdan, haksızlığa boyun eğmeme ve insanın değerinin maddiyatla ölçülemeyeceği fikrini işlemektedir..
Öne çıkan dizelerde:
"Dünya döner, dönen ile dönme sen": Çıkar uğruna sürekli yön değiştirenlere uyma; ilkelerinden vazgeçme.
"Yol eğri, doğru diye yürüme sen": Yanlış olanı sırf çoğunluk öyle yapıyor diye doğru kabul etme.
"Asla haksızlığa boyun eğme sen": Adaletsizlik karşısında sessiz kalmama çağrısı.
"Sakın vicdanından ayrılma şaşkın": En güvenilir rehberin vicdanın olduğuna vurgu yapıyor. Buradaki "şaşkın" ise hitap edilen kişiye sesleniş olarak kullanılmış.
Diğer dörtlükte ise:
"Altınla ölçülmez insanın özü": İnsanın gerçek değeri para veya servet değildir.
"Doğru söz siler gönüldeki izi": Samimi ve doğru sözler kırgınlıkları giderebilir.
"Susar dünyanın bütün gürültüsü / Geriye de hoş seda kalır şaşkın":
Dünya gelip geçicidir; sonunda insanların hatırladığı şey mal mülk değil, güzel isim ve iyi davranışlardır.

Hem tema hem de kafiye düzeni bakımından bir nasihat şiiri niteliğinde.
Son dizelerdeki "şaşkın" redifi de şiire bütünlük kazandırıyor. Genel olarak umut veren, ahlaki değerlere bağlı kalmayı öğütleyen bir anlatım taşıyor.

Zevkle okuduğum harika dizelerdi.
Kalemine ve yüreğine duygularına sağlık.
Selamlar ve saygılar.