Hakk’ın yarattığı eşrefi nas ’tır,
Gurbet ile çıkar yolu insanın.
Edebi ahlakı kendine has ’tır,
Anlatır her şeyi dili insanın.

Kimisi dik yürür eğmez başını,
Kimisi şiirle yazar düşünü.
Kimisi bırakmaz malın peşini,
Mirasçıya kalır pulu insanın.

Vefa kapısından elini verir,
Mazluma acize malını verir.
Gönülden sevene gülünü verir,
Şekerdir şerbettir balı insanın.

Güvenme dünyanın bahar kışına,
Ölünce şahitler gelir başına.
Nazar kıl yazarlar mezar taşına,
Omuzlarda gider salı insanın.

Tatlı dil güler yüz gönlü hoş eder.
Devranın deminde gönlü cuş eder.
Sohbette vuslatta gönlü nuş eder,
Cennete uzanır dalı insanın.

Doğarken günahsız olarak doğar,
Nefsi esir alır ruhunu boğar.
Muttaki olanlar nurları sağar,
Allah diye atar solu insanın.

Kula kul olmayan ne güzel kuldur,
Allah’a giden yol ne güzel yoldur.
Edep libası çul ne güzel çuldur,
Meleklere benzer hâli insanın.

Dindari’m vakit sevincin vakti,
Ayların sultanı yüzlere baktı.
Allah’ın rahmeti dünyaya aktı,
Gönülden akmalı seli insanın.

Dindari/Osman Dindar/İst.
18 Ramazan 1444