Oturuyorum şafağın zevki sefasında
Esiyor olabildiğine rüzgar
Uçuyor hatıralar rüzgarın ışığında
Olamıyorum emin, hıșırdayan yapraklar mı
Yoksa yegâne zihnim

Karşımda yalnız bir ev, geçilmiyor kederden
Canlanır hatıralarım,vardı neşe ben küçükken
Olamıyorum emin var mı kasvet bir hayli apaçık
Yoksa maduru mudur küçüklüğümün çaresiz düşüncelerim

İșitiyorum bir kuş sesi
Ne arasın olabildiğine sıradan bir ikindi vakti
Engin bir melâl var içimde
Bakıyorum uzun uzadıya sahanlıktan
Manasız bur bahçe leylaklar içinde

Bakıyorum olabildiğine gök kubbenin üstüne
Ne bir kuş ne bir neşe
Sesi midir günahlarımın ukte kalan içimde
Geliyor hatırıma az da olsa hatrı olan günlerim
Geçiyor kedeiim lakin içim çıkmadıkça gün yüzüne

Uzanır melâli içimin gökyüzüne
Yer benliğimi gönlümün mahzun köșesinde
Yansın mahlasım edersem tasa
Șayet yaş yetmiş
Ne kaldı ruhumun baharında