Aşkı öyle sert bir yerden vurmuş ki şiir afallattı biraz.Tebrik ederim beyin jimnastiği yaptıran size özgün tarzıyla yine harikaydı.

Ne demiştik

Ben tırtılın ölümüne kelebek diyorum

Aşk ölüm ölüm ise aşktır aslında

Yaşam ve ölümün farkı yok aslında

İkisi bir arada duble İmbatto Çek kafayı boş ver dünyaya

Kısa öz ve anlamlıydı kutlarım tebrikler

Selam ve muhabbetle

yudumyunus

“aşk / kere, / ölmek kere”
Daha ilk iki kelimede aşk ile ölüm birbirine yaklaştırılıyor. “Kere”nin tekrarı, sanki aşkın bir defalık değil, tekrar tekrar yaşanan bir ölüm olduğunu düşündürdü. Buradaki ölüm fiziksel ölüm değil insanın aşkta kendinden, eski halinden, benliğinden vazgeçmesi gibi

“tinsel / bir kefarette / tensel / bir ziyafette”
Tinsel: ruhsal, manevi olan.
Kefaret: bedel ödeme, günahın/borcun karşılığını verme.
Tensel: bedene ait olan.
Ziyafet: bolluk, haz, şölen.
Yani ruh tarafında bedel, beden tarafında haz var.

Aşk bir yandan insanı ruhsal olarak yakıyor, eksiltiyor, bedel ödetiyor öte yandan bedensel düzlemde bir ziyafet
“etin / kemiğe / vedasıyken zaman”
Burası şiirin en ölümcül ve güzel imgesi.
“Etin kemiğe vedası” doğrudan ölümü çağrıştırıyor. Fakat “zaman”ın bunun kendisi olması ilginç Zaman, insanı yavaş yavaş etinden kemiğine, canlılığından geriye doğru götüren şey.
Bir başka okumayla da aşkın geçiciliği var burada. Bir bedene, bir insana, bir ana sahip olduğumuzu sanıyoruz oysa zaman bütün bunların vedasını çoktan başlatmış durumda.

“bu / telaş, canhıraş / boştur, / boşunadır ey insan..”

İnsan aşkın peşinde koşuyor, ruhsal bedeller ödüyor, zamanla savaşıyor, kaybetmemek için “canhıraş” bir telaşa kapılıyor.
“Boştur, boşunadır ey insan.”

Buradaki “ey insan” hitabı şiiri şair yalnızca kendi aşkını anlatmıyor insanın ölümlülük karşısındaki bütün çabasını sorguluyor.

Ve “boş” ile “boşuna” arasındaki ayrım
Sadece sonuç boş değil ona ulaşmak için gösterilen telaş da boşuna.
özetle,

şiir aşk anlamsızdır demiyor. Hatta, aşkın anlamlı olabilmesi belki de tam olarak geçici olmasından kaynaklanıyor. “Ziyafet” ile “kefaret”, “et” ile “kemik”, “aşk” ile “ölmek” yan yana geldiğinde şiir yaşamın ve ölümün birbirinden ayrı olmadığını söylüyor gibi.

saygılar

Kelimelerin dikey yerleşimiyle yarattığın ritim, adeta nefes kesen o telaşın kendisini yaşatıyor. Kalemine ve hissiyatına sağlık, var ol

aşk
kere,
ölmek...süperdi cansın imbatto efdali can....