0
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
110
Okunma
İçindekileri kelimelere dökmekte zorlandığında, o hissin ağırlığını taşımak gerçekten yorucu olabilir. Sanki herkes kendi dilini konuşuyor da sen bambaşka bir lisanın ortasında kalmışsın gibi...
Bu hissi, yaşıyorum sessizce ne ağlamaya nede gülmeye, yok mecalim..
Bir cümle kurarım,
eksik kalır her hece,
Dilimin ucunda büyür,
çözülmez bir bilmece.
İçimde fırtınalar
kopar da sessizce,
Kendimi anlatamam,
sesim ulaşmaz kimseye.
Bakarlar yüzüme,
sadece bir gölge görürler,
Kendi bildikleri
mânâyı ömrüme örerler.
Gözlerimdeki durgun
suları bilmezler,
Kelimeler köprü olamaz,
uzanmaz kimseye.
Bir odadayım, kalabalık
ama yapayalnız,
Herkes konuşur, biz kendi
içimizde suskunuz.
Anlaşılmak lüksmüş meğer,
biz hep yarım kalmışız,
Yüreğimi açsam da
rengi görünmez kimseye.
Ne bir sitem bu inan,
ne de bir kırgınlık,
Sadece ruhumun derininde
derin bir yalnızlık.
Kelimeler bittiğinde
başlar asıl dilsizlik,
Kendimi anlatamam,
yüküm hafiflemez kimseye.
(Cangülüm) saat. 14:06. Tarih. 10 /07 /26
Nebahat Kılakay
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
