Şiirindeki "inatla batmamaya direnirken elbisen" dizesi, Ophelia'nın ölümünü anlattığı o sahneye muazzam bir selam çakıyor.
Oyun metninde de elbiselerinin onu bir süre suyun üstünde tuttuğu, tıpkı bir su perisi gibi şarkılar söylemeye devam ettiği, ancak sonunda ağırlaşan kıyafetlerinin onu o çamurlu ölüme çektiği anlatılır.
​Senin de sorduğun gibi: Kimedir bu veda?
​Aslında bu veda hem Hamlet'e, hem babasının kaybına, hem de aklın sınırlarını zorlayan o büyük "aldanışa"dır.
Sevginin adanışa, adanışın ise ağır bir hayal kırıklığına dönüştüğü yerde,

Ophelia deliliğin o şefkatli kollarına sığınır. Çünkü bazen gerçeklik, taşınamayacak kadar ağırlaşır. O aralık dudaklar, trajik sonu bir buse gibi kabul ederken aslında acının bitişini kutlar gibidir.
​Yüreğine ve kalemine sağlık;

Ophelia'nın o melankolik fısıltısını, suyun tenindeki o salınışı çok zarif ve vurucu bir görsellikle hissettirmişsin.

Ophelia'nın trajedisini güçlü imgeler ve etkileyici bir lirizmle yeniden yorumlamışsınız. Şiir, aşkın, deliliğin ve teslimiyetin hüznünü okura derinden hissettiriyor. Kaleminize sağlık. 🌿

Tebrikler

Saygılarımla hocam 🙏

sanatlı bir söyleyiş veya ifade biçemi ve
bütün yaşam karşısında takınılan her tavır
incecik ve hırpani bir hat üzerinde kurulu hat
değil mi ki
varoluş sanrısını; olabildiğince estetize ederek,
kıkırdaklarına varıncaya dek öğüten...

güzel şiirler okuyorum Varolsun " imbatto " kimse, neredense
kaleme alıp hangi yıldız ve meridyenden ulaşıyor bölüşüyorsa bizimle 🌿