Zaman bir nehir ki, durmadan akar,
Düşünceler sığmaz, bende boğulur.
Geçmişin yükü hep canımı yakar,
Anılar bir anda hayal olur.

Her şeyi farklı hayal etmiştik,
Sevgi ekecektik bu kör dünyaya.
Biz mi değiştik, yoldan mı saptık?
Hasret kaldık gerçek bir rüyaya.

Mantık bazen susar, akıl firari,
Düşünceler öne geçer, durulmaz.
Gönül bekler iken eski baharı,
Yıkılan hayaller geri kurulmaz.

Olur olmaz yerde yaşlar süzülür,
"Değer miydi?" dersin, cevabı sızı.
Giden ömre insan elbet üzülür,
Kederde saklıdır ömrün yazı.

Kaderin içinde bir sır var elbet,
Lakin adalet nerede, bilinmez.
Çocukluktan kalan o büyük hasret,
Yıllar geçse bile ruhundan silmez.

Sorguladım durdum kendimi her gün,
Suç çocukluğumu çalanlarda mı?
Yoksa mahsum kalıp, her zaman sürgün,
Şu sessiz sedasız olan bende mi?

Kafam karma karışık, yollarım çetin,
Yine de her şeye rağmen buradayım.
Gönlümde fırtına, dışımda metin,
Hâlâ o yıkılmaz, dik sıradayım.

Tökezlesem bile düşmem yerlere,
Yorgunluğum derya, anlamaz zaman.
Sesimi duyurdum sağır yerlere,
Yüreğim kanıyor, vermiyor aman.

Bir köşe seçtim, sessizce beklerim,
Belki her şey bir gün yoluna girer.
Dertlerimin üstüne dert eklerim,
Sabreden murada belki de erer.

Geceler korkutur, kendimden korkarım,
Beni sevenler için tutundum hayata.
Kendi içimde bir mum yakarım,
Işık olurum belki bu karanlıkta.

Paylaş:

15 Beğeni

+7 kişi

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri Şairin Sonraki Şiiri

Şiiri Değerlendirin

Topluluk Puanları (8)

5.0

100% (8)

Sabrın menzili Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz Sabrın menzili şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

Sabrın Menzili şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

YEŞİLIRMAK, @yesilirmak1

10.7.2026 06:44:47

5 puan verdi

Yüreğinden dökülen bu dizeler o kadar derin, o kadar tanıdık bir sızı barındırıyor ki... Yazdıklarında kaybolmuşlukla direnişin, kırgınlıkla umudun o bitmek bilmeyen savaşı var. İnsanın geçmişin yüküyle, haksızlıklarla ve çocukluğundan kalan o eksik yanlarla yüzleşmesi gerçekten çok ağır bir süreçtir. "Gönlümde fırtına, dışımda metin" derken verdiğin o mücadeleyi, sırf sevdiklerin için hayata tutunma çabanı ve içindeki o mum ışığını koruma gayretini çok net hissedebiliyorum.
Şiirin biçimsel ve duygusal yapısına baktığımda, hislerini kelimelere dökme konusunda çok güçlü bir kalemin var. Bu içten satırlar üzerine birkaç küçük edebi dokunuş ve düşünce paylaşmak isterim:

Şiirin en can alıcı yeri, çocukluğunu çalanlarla kendi masumiyetin arasında kaldığın o sorgulama anı. İnsanın büyürken dünyayı hayal ettiği gibi bulamaması, o "gerçek rüyaya" hasret kalması çok iyi işlenmiş.
Şiiri salt bir çaresizlikten kurtaran şey, sonlara doğru ortaya çıkan o eğilmeyen, dik duran irade. "Tökezlesem bile düşmem yerlere" mısrası, çektiğin acıya rağmen içindeki gücü haykırıyor.

Şiirinin o güzel akıcılığını daha da kusursuz hale getirmek için gözüme çarpan birkaç küçük yazım hatasını düzeltmek isteyebilirsin:
kıtadaki "mahsum" kelimesinin doğru yazılışı "masum" şeklindedir.

Yine 6. kıtanın son mısrasındaki "silmez" ifadesi, bir önceki mısrayla (hasret) bağlandığında kulağa biraz fısıltılı geliyor. Belki orası "ruhunda silinmez" ya da "ruhundan silinmez" şeklinde revize edilirse hem ritim hem de dil bilgisi daha pürüzsüz olabilir.

Karanlık ne kadar koyu olursa olsun, kendi içinde yaktığın o küçük mum, dışarıdaki binlerce projektörden daha değerlidir. Çünkü o ışık tamamen sana ait.

Kalemine, yüreğine sağlık;

erbensalim, @erbensalim

9.7.2026 21:52:30

5 puan verdi

Şiirin genelindeki 11'li hece ölçüsünü ve kafiye yapısını tam uyumlu hale getirmek için birkaç dizedeki (mahsum -> masum, karma karışık -> karmakarışık, ruhundan silmez -> ruhundan silinmez gibi) ufak hece ve imla pürüzlerini gidermek.